Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών Του οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου


Η ευθύνη των γονέων για τηνανατροφή των παιδιών
Ακούω πολλές φορές να λένε "Τα παιδιά μας είναι κακά, δεν μας ακούν, είναι άτακτα, βρίζουν" κλπ. Πώς θέλετε,αγαπητοί μου, να γίνουν τα παιδιά σας καλά, όταν εσείς τις Κυριακές και τις γιορτές δεν πηγαίνετε στην Εκκλησία, αλλά πηγαίνετε στα καφενεία, στα οινοπωλεία, στους κινηματογράφους, στα θέατρα και στα γήπεδα, και συζητάτε άκαιρες συζητήσεις και κατηγορείτε και κατακρίνετε τον έναν και τον άλλον, και παίζετε χαρτιά και μεθάτε;

Πώς είναι δυνατόν τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, όταν εσείς οι ίδιοι, πολλές φορές μπροστά στα παιδιά σας θυμώνετε και βρίζετε τα θεία; Όταν αρπάζετε τα ξένα και αδικείτε τους άλλους; Όταν κλέβετε και λέτε ψέματα όταν συκοφαντείτε και επιορκείτε; Όταν έχετε όλο σας το νου και την προσπάθεια στα υλικά πράγματα, ενώ για την ψυχή σας καθόλου δεν φροντίζετε ούτε ένα εξομολογείστε, ούτε να μεταλαμβάνετε, ούτε να προσεύχεστε, ούτε να μελετάτε βιβλία ηθικά και

θρησκευτικά;

Βγάλτε το από το νου σας. Είναι αδύνατο να γίνουν τα παιδιά σας καλοί άνθρωποι, αν εσείς οι γονείς δεν τους δώσετε το καλό παράδειγμα. Και αν ποτέ έτυχε από κακούς γονείς να γίνουν καλά παιδιά αυτό είναι σπάνιο. Το καλό δέντρο παράγει καλούς καρπούς, και οι καλοί γονείς κάνουν καλά παιδιά.

Εκτός από το καλό παράδειγμα, έχουν καθήκον οι γονείς να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους από την βρεφική τους ακόμη ηλικία. Να τα διδάσκουν τον φόβο του Θεού, να κόβουν τις κακές ορμές τους και τα ελαττώματα, όπου παρουσιάζονται να μην τα κολακεύουν και να μην τα κάνουν τα κακά θελήματα και τις ορέξεις τους. Όπως είναι το απαλόκερί που το πλάθεις όπως θέλεις και δέχεται ότι σφραγίδα του βάλεις, έτσι είναι και το μικρό παιδί- το διαπλάθεις όπως θέλεις. Στο άγραπτο χαρτί ότι γράψεις θα μείνει ανεξάλειπτο. Και το μικρό παιδί ότι μάθει και διδαχτεί από μικρό, αυτό θα έχει ανεξάλειπτο και όταν γεράσει. Στην μικρή και τρυφερή ηλικία δίδαξε, νουθέτησε το παιδί σου να θυμάται την διδασκαλία σου όταν γεράσει.

Σε όποιες πράξεις συνηθίζει κανείς από την παιδική του ηλικία, σε αυτές ευχαριστείτε και όταν γεράσει, είτε καλές είναι είτε κακές. Έτσι λέει ο Άγιος Γρηγόριος. Συνήθισε κάποιος από μικρός στην κλοπή; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα είναι ευχαρίστησή του να κλέβει. Έστω και αν ατιμάζεται και τιμωρείται και εξευτελίζεται, αυτός ευχαριστείται στο κακό.Συνήθισε κάποιος να πίνει από μικρός; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα ευχαριστείται να πίνει και να μεθάει, μολονότι βλέπει ότι η μέθη τον βλάπτει. Το ίδιο και με το κάπνισμα, προτιμάει ο καπνιστής να μην φάει, μόνο να μη στερηθεί το τσιγάρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρετές.Συνήθισε κανείς από μικρός στην Εκκλησία; και όταν γεράσει θα πηγαίνει με ευχαρίστηση. Συνήθισε να προσεύχεται από μικρός, να εξομολογείται, να κοινωνεί,να είναι ελεήμων; στα ίδια αυτά θα ευχαριστείται και όταν ενηλικιωθεί και γεράσει. Μάλιστα η κακία, όταν από μικρός την συνηθίσει κανείς, διπλασιάζεται.

Όταν λοιπόν θέλετε τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, και να ευφρανθείτε με την πρόοδο τους, να τα συνηθίζετε από μικρά στην ευσέβεια. Εάν όμως φροντίζετε μόνο πώς να αφήσετε πλούτη και κληρονομιά στα παιδιά σας, και δεν φροντίζετε για την ανατροφή τους, τότε και σεις είστε δυστυχισμένοι και τα παιδιά σας μια μέρα θα γίνουν δυστυχισμένα και επιβλαβή και στον εαυτό τους και στην κοινωνία.

Ο Λυκούργος, βασιλιάς της Σπάρτης, θέλησε να παρουσιάσει στους συμπολίτες του πρακτικά ότι οι καλοί ανατροφή μπορεί να κάνει τους ανθρώπους ενάρετους. Για αυτό περίμενε πότε θα γεννήσει μία σκύλα, οπότε πήρε δύο από τα σκυλάκια της, το ένα το συνήθισε να κυνηγά ενώ το άλλο το άφησε ενα γίνει λαίμαργο και τεμπέλικο. Μία μέρα λοιπόν, εκεί που ήταν συγκεντρωμένοι οι Λακεδαιμόνιοι, πρόσταξε και του έφεραν ένα λαγό ζωντανό, ένα αγγείο με φαγητό και τους δύο σκύλους. Ο σκύλος που είχε μάθει να κυνηγά όρμησε αμέσως στον λαγό, ενώ το τεμπελόσκυλο όρμησε στο αγγείο με το φαγητό. Και ενώ οι Λακεδαιμόνιοι θαύμαζαν "Τι θαυμάζετε;" τους λέει- "Οι καλές συνήθειες και ανατροφές, η εκπαίδευση και οι διδασκαλίες μπορούν να πλουτίσουν τους νέους με πολλούς καρπούς αρετής. Βλέπετε τους δύο σκύλους; γεννήθηκαν από μία μητέρα, όμως επειδή εκπαιδεύτηκαν διαφορετικά ο καθένας τους έμαθε να κάνει εκείνο που τον εκπαίδευσαν".

Οι παλιοί Σπαρτιάτες είχαν τον παρακάτω νόμο απο τον βασιλιά τους Λυκούργο,όταν τα παιδιά, οι νέοι διέπρατταν κάποιο έγκλημα, να τιμωρούνται οι γονείς τους, και κάποτε, επειδή δύο νέοι μάλωσαν μέσα στην αγορά και πιάστηκαν στα χέρια, η εξουσία δεν τιμώρησε τους νέους αλλά τους γονείς τους, που δεν τους έδωσαν καλή ανατροφή. Και αυτό είναι το σωστό. Για να βεβαιωθείτε καλύτερα, ακούστε ένα σχετικό παράδειγμα, διαδίδεται οτι μια κοπέλα παρθένος έπεσε στην πορνεία. Ποιος φταίει, η κοπέλα; Όχι. Περισσότερο φταίει η μητέρα της. Διότι, αν η μητέρα της παρείχε αυστηρή παιδεία απο την μικρή της ηλικία, δεν θα γινόταν πόρνη η κόρη. Όταν η κόρη, από μικρή ακόμη, έσκυβε από τα παράθυρα και περιεργαζόταν τους νέους, όταν χωρίς δισταγμό πήγαινε όπου ήθελε και με όποιον ήθελε, όταν έτρεχε στους χορούς και στις διασκεδάσεις, όταν περπατούσε γυμνόστηθη και με γυμνούς βραχίονες, όταν για όλα αυτά η μητέρα της έδινε την άδεια της και αδιαφορούσε εντελώς, η μητέρα είναι η αιτία που η κόρη της έπεσε στην πορνεία. Όμως εσύ,η μητέρα, ίσως μου πείς «εγώ πολλές φορές συμβούλεψα την κόρη μου, αλλά δεν με άκουσε». Ο Θείος Χρυσόστομος λέει πάνω σε αυτό: «όποιος λυπάται το ραβδί του μισεί τον γιό του, ενώ αυτος που αγαπά, τον εκπαιδεύει με ιδιαίτερη φροντίδα». Δεν σε ακούει η κόρη σου ή ο γιός σου; Έλεγξε,επιτίμησε, παρακάλεσε κάνε αυτό που κάθε φορά χρειάζεται, λέει ο Απόστολος Παύλος.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ


Κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ


Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν


Ἀπρίλιος 2009


Ὅσοι μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀνατραφήκαμε μὲ εὐσεβῆ δόγματα καὶ ἀκολουθοῦμε σὲ ὅλα τὴν Μία, Ἁγία, Καθολική, καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλη¬σία πιστεύουμε ὅτι:


Ἢ μοναδικὴ ὁδὸς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων1 εἶναι ἢ πί¬στη στὴν Ἁγία Τριάδα, στὸ ἔργο καὶ στὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χρίστου, τὰ συνεχιζόμενα εἰς τὸ σῶμα Αὐτοῦ, τὴν Ἁγία Ἐκκλησία. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ μόνο ἀλη¬θινὸ φως2 δὲν ὑπάρχουν ἄλλα φῶτα γιὰ νὰ μᾶς φωτίσουν, οὔτε ἄλλα ὀνόματα ποὺ μποροῦν νὰ μᾶς σώσουν «Οὐκ ἐστὶν ἐν ἄλλῳ οὔδενι ἢ σωτηρία. οὐδὲ γὰρ ὄνομα ἐστὶν ἔτε¬ρον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις, ἐν ὢ δεῖ σωθῆναι ἠμᾶς»3. Ὅλα τὰ ἄλλα πιστεύματα, ὅλες οἱ θρη¬σκεῖες, ποὺ ἀγνοοῦν καὶ δὲν ὁμολογοῦν τὸν Χριστὸ «ἐν σαρκὶ ἔληλυθοτα»4 εἶναι ἀνθρώπινα κατασκευάσματα καὶ ἔργα τοῦ Διαβόλου5, δὲν ὁδηγοῦν στὴν ἀληθινὴ θεογνω¬σία καὶ στὴν διὰ τοῦ θείου βαπτίσματος ἀναγέννηση, ἀλλὰ πλανοῦν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια. Οἱ Χριστιανοὶ πιστεύοντες εἰς τὴν Ἅγια Τριάδα, δὲν ἔχου¬με τὸν ἴδιο Θεὸ μὲ καμία ἄλλη θρησκεία• οὔτε μὲ τὶς λεγό¬μενες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸν Μωαμεθανισμό, οἱ ὅποιες δὲν πιστεύουν στὴν Ἁγία Τριάδα.


Ἐπὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια ἡ ἱδρυθεῖσα ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ καθοδηγούμενη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα Ἐκκλησία ἔμεινε σταθερὴ καὶ ἀκλόνητη στὴν διδαχθεῖσα ἀπὸ τὸ Χριστό, παραδοθεῖσα ἀπὸ τοὺς Ἅγιους Ἀποστόλους καὶ φυλαχθεῖσα ἀπὸ τοὺς Ἅγιους Πατέρες σωτηριώδη Ἀλήθεια. Δὲν κάμφθηκε ἀπὸ τοὺς σκληροὺς διωγμοὺς τῶν Ἰουδαί¬ων ἀρχικὰ καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν στὴ συνέχεια κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους αἰῶνες• ἀνέδειξε πλῆθος μαρτύρων καὶ ἐξῆλθε νικήτρια, ἀποδείξασα τὴν θεϊκή της προέλευση. Ὅπως λέ¬γει θαυμάσια ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος: «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατώτερον... "Ἄνθρωπον ἐὰν πολεμής, ἢ ἔνικησας ἢ ἐνικήθης, ἐκκλησίαν δὲ ἐὰν πολεμης, νικῆσαι σὲ ἀμήχανον ὃ Θεὸς γὰρ ἔστιν ὃ πάντων ἰσχυρότερος»6.


Μετὰ τὴν κατάπαυση τῶν διωγμῶν καὶ τὸν θρίαμβο τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν, τῶν Ἰουδαίων δη¬λαδῆ καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν, πληθύνθηκαν καὶ ἐνδυναμωθῆκαν οἱ ἐσωτερικοὶ ἐχθροί της Ἐκκλησίας. Ἐμφανίσθηκαν οἱ ποικίλες αἱρέσεις, οἱ ὅποιες ἐπεχείρησαν νὰ ἀνατρέψουν καὶ νὰ νοθεύσουν τὴν παραδοθεῖσα πίστη, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ πάθουν σύγχυση καὶ νὰ ἀτονήσει ἡ μπιστοσύνη τους στὴν εὐαγγελικὴ ἀλήθεια καὶ στὰ παραδεδομένα. Ὃ Μέγας Βασίλειος σκιαγραφώντας τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση ποὺ δημιούργησε ἡ ἐπὶ σαράντα ἔτη κυριαρχήσασα, καὶ διοικητικά, αἵρεση τοῦ Ἀρείου λέγει: «Καταπεφρόνηται τὰ τῶν Πατέρων δόγματα, ἄποστολικαι παραδόσεις ἔξουθενηνται, νεωτέρων ἀνθρώπων ἔφευρεματα ταὶς Ἐκκλησίας ἔμπολιτευεται• τεχνολογούσι λοιπόν, οὐ θεολογούσιν οἳ ἄνθρωποι• ἢ τοῦ κόσμου σοφία τὰ πρωτεῖα φέρεται παρωσαμένη τὸ καύχημα τοῦ Σταυροῦ. Ποιμένες ἀπελαύνονται, ἄντεισαγονται δὲ λύκοι βαρεῖς διασπῶντες τὸ ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ»7.


Ὅτι ἔγινε μὲ τοὺς ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς, τὶς θρησκεῖες, συνέβη καὶ μὲ τοὺς ἐσωτερικούς, τὶς αἱρέσεις. Ἡ Ἐκκλησία διὰ μεγάλων καὶ φωτισμένων Ἅγιων Πατέρων ὀριοθέτη¬σε καὶ περιχαράκωσε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μὲ ἀποφάσεις Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων γιὰ συγκεκριμένες ἀμφισβητούμενες διδασκαλίες, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν συμφωνία τῶν Πατέρων (consensus Patrum) γιὰ τὸ σύνολο τῶν θεμά¬των τῆς πίστεως. Εἴμαστε πλέον ἀσφαλεῖς, ὅταν ἀκολου¬θοῦμε τοὺς Ἅγιους Πατέρες καὶ δὲν μετακινοῦμε τὰ ὅρια ποὺ ἐκεῖνοι ἔθεσαν. Τὸ «Ἑπόμενοι τοὶς 'Αγίοις Πατράσι» καὶ τὸ «Μὴ μεταίρειν ὅρια ἃ ἐθέντο οἳ Πατέρες ἠμῶν» ἀπο¬τελοῦν σταθερὴ γραμμὴ πορείας καὶ ἀσφαλιστικὴ δικλεί¬δα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ζωῆς. Κατὰ συνέπειαν οἱ βασικὲς θέσεις τῆς Ὁμολογίας μας εἶναι οἳ ἑξῆς:


1. Φυλάττουμε ἀμετακίνητα καὶ ἀπαραχάρακτα ὅσα οἱ Σύνοδοι καὶ οἱ Πατέρες ἐθέσπισαν.Ἀποδεχόμαστε ὅσα ἐκεῖνοι ἀποδέχονται καὶ καταδικάζουμε ὅσα καταδικάζουν, ἀποφεύγουμε δὲ τὴν ἐπικοινωνία μὲ ὅσους καινοτομοῦν εἰς τὰ τῆς πίστεως. Ἐμεῖς οὔτε προσθέτουμε, οὔτε ἀφαιροῦμε κάποια διδασκαλία, οὔτε τὴν μεταβάλλουμε. "Ἤδη ὃ θεοφόρος Ἅγιος Ἰγνάτιος/ Ἀντιοχείας στὴν Ἐπιστολή του στὸν Ἅγιο Πολύκαρπο Σμύρνης γράφει: «Πᾶς ὃ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κὰν ἀξιόπιστος ἤ, κὰν νηστεύη, κὰν παρθενεύη, κὰν σημεῖα ποιῆ κὰν προφητεύη, λύκος σοὶ φαινέσθω ἓν προβάτου δορὰ προβάτων φθορὰν κατεργα¬ζόμενος». Ὃ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Χρυσόστομος ἐρμηνεύον¬τας τὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «Εἰ τὶς εὐαγγελίζεται ὕμιν παρ' ὁ παρελάβετε, ἀνάθεμα.», παρατηρεῖ ὅτι ὁ Ἀπόστολος «οὐκ εἶπε ἐὰν ἐνάντια καταγγέλλωσιν ἢ τὸ πᾶν ἄνατρεπωσιν, ἀλλὰ κὰν μικρὸν τί εὔαγγελιζωνται παρ' ὁ παρελάβετε, κὰν τὸ τυχὸν παρακινήσωσιν, ἀνάθεμα ἔστωσαν»8. Ή Ζ' Οἰκου¬μενικὴ σύνοδος ἀνακοινώνοντας τὶς ἀποφάσεις τῆς ἐναντί¬ον τῶν εἰκονομάχων πρὸς τοὺς κληρικοὺς τῆς Κωνσταντι¬νουπόλεως γράφει: «Τὴ παραδόσει τῆς Καθολικῆς Ἐκκλη¬σίας ἔξηκολουθησαμεν καὶ οὔτε ὕφεσιν οὔτε πλεονασμὸν ἔποιησαμεθα, ἀλλ'ἄποστολικως διδαχθέντες, κρατοῦμεν τᾶς παραδόσεις ἂς παρελάβομεν, πάντα ἀποδεχόμενοι καὶ ἄσπαζομενοι ὄσαπερ ἢ 'Αγία Καθολικὴ Ἐκκλησία ἄρχηθεν τῶν χρόνων ἄγραφως καὶ ἐγγράφως παρέλαβεν... Ἢ γὰρ ἀληθινή της Ἐκκλησίας καὶ εὐθύτατη κρίσις καινουργεῖσθαι ἓν αὔτη συγχωρεῖ οὐδέν, οὔτε ἀφαίρεσιν ποιεῖσθαι. Ἤμεις τοιγαροῦν πατρώοις νόμοις ἑπόμενοι, παρὰ τοῦ ἑνὸς Πνεύματος λαβόντες χάριν, ἄκαινοτομητως καὶ ἄμειωτως πάντα τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔφυλαξαμεν»9.


Μετὰ τῶν Ἅγιων Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων ἀπορρί¬πτουμε καὶ ἀναθεματίζουμε ὅλες τὶς αἱρέσεις ποὺ παρουσιά¬σθηκαν κατὰ τὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὶς παλαιὲς αἱρέσεις ποὺ ἐπιβιώνουν μέχρι σήμερα κατα¬δικάζουμε τὸν Μονοφυσιτισμό, τὸν ἀκραῖο του Εὐτυχοῦς καὶ τὸν μετριοπαθῆ του Σεβήρου καὶ Διοσκόρου, σύμφω¬να μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς Δ' ἓν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ τὴν χριστολογικὴ διδασκαλία μεγάλων Ἅγιων Πατέρων καὶ Διδασκάλων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, τοῦ Ἅγιου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, τοῦ Με¬γάλου Φωτίου καὶ τῶν ὕμνων τῆς λατρείας.






2. Διακηρύσσουμε ὅτι ὃ Παπισμὸς εἶναι μήτρα αἱρέσε¬ων καὶ πλανῶν• ἡ διδασκαλία τοῦ Filioque, τῆς ἐκπορεύσεως δηλαδὴ τοῦ Ἅγιου Πνεύματος καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, εἶναι ἀντί¬θετη πρὸς ὅσα ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἐδίδαξε περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σύνολος ὁ χορὸς τῶν Πατέρων καὶ σὲ συνόδους καὶ ξεχωριστὰ θεωροῦν τὸν Παπισμὸ ὡς αἵρεση, διότι ἐκτὸς τοῦ Filioque παρήγαγε πλῆθος ἄλλων πλανῶν, ὅπως τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητό του πάπα, τὰ ἄζυμα, τὸ καθαρτήριο πῦρ, τὴν ἄσπιλο σύλληψη τῆς Θεοτόκου, τὴν κτιστὴ Χά¬ρη, τὴν ἐξαγορὰ τῶν ἀφέσεων (indulgentiae)• ἄλλαξε ὅλη σχεδὸν τὴν διδασκαλία καὶ πράξη γιὰ τὸ Βάπτισμα, τὸ Χρί¬σμα, τὴ Θεία Εὐχαριστία καὶ τὰ ἄλλα μυστήρια καὶ μετέ¬τρεψε τὴν Ἐκκλησία σὲ κοσμικὸ κράτος.


Ὁ σημερινὸς Παπισμὸς παρεξέκλινε πολὺ περισσότερό του μεσαιωνικοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλη¬σίας, ὥστε δὲν ἀποτελεῖ πλέον συνέχεια τῆς ἀρχαίας Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Εἰσήγαγε πλῆθος νέων ὑπερβολῶν στὴν «Μαριολογία», ὅπως τὴν διδασκαλία περὶ τῆς Θεοτόκου ὡς «συλλυτρώτριας» (corredemptrix) τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἐνίσχυσε τὴν «Χαρισματικὴ Κίνηση» πεντηκοστιανικῶν ὁμάδων, δῆθεν πνευματοκεντρικῶν. Υἱοθέτησε ἀνατολικὲς πνευμα¬τικὲς μεθόδους προσευχῆς καὶ διαλογισμοῦ. Εἰσήγαγε νέες καινοτομίες στὴ Θεία Λατρεία, ὅπως τοὺς χοροὺς καὶ τὰ μουσικὰ ὄργανα. Ἐσυντόμευσε καὶ οὐσιαστικὰ κατάστρεψε τὴν Θεία Λειτουργία. Στὸν χῶρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴν Πανθρησκεία μὲ τὴν Β' Βατικάνειο Σύνοδο, ἀναγνωρίζοντας τὴν «πνευματικὴ ζωή» τῶν ἀλλο¬θρήσκων. Ὁ δογματικὸς μινιμαλισμὸς ὁδήγησε καὶ σὲ μεί¬ωση τῶν ἠθικῶν ἀπαιτήσεων λόγω τοῦ δεσμοῦ δόγματος καὶ ἤθους, μὲ συνέπεια τὶς ἠθικὲς πτώσεις κορυφαίων κλη¬ρικῶν καὶ τὴν αὔξηση μεταξὺ τῶν κληρικῶν τῶν ἠθικῶν ἐκτροπῶν τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ τῆς παιδοφιλίας10.


Γενικῶς ὑπάρχει ριζικὴ ἀλλαγὴ τοῦ Παπισμοῦ καὶ στρο¬φὴ πρὸς τὸν Προτεσταντισμὸ μετὰ τὴν Β' Βατικάνειο Σύνο¬δο, ὡς καὶ υἱοθέτηση διαφόρων "πνευματικῶν" κινημά¬των τῆς «Νέας Ἐποχῆς».


Κατὰ τὸν Ἅγιο Συμεὼν Θεσσαλονίκης, τὸν Μυσταγωγό, ὁ Παπισμὸς προκάλεσε στὴν Ἐκκλησία μεγαλύτερη ζημία ἀπὸ ὅση προκάλεσαν ὅλες μαζὶ οἱ αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουμε κοινωνία μὲ τοὺς πρὸ τοῦ σχίσματος πάπες καὶ πολλοὺς πάπες τοὺς ἑορτάζουμε ὡς ἁγίους. Οἱ μετὰ τὸ σχίσμα πάπες εἶναι αἱρετικοί• ἔπαυσαν νὰ εἶναι διάδοχοι στὸν θρόνο τῆς Ρώμης, δὲν ἔχουν ἀπο¬στολικῆ διαδοχή, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν τὴν πίστη τῶν Α¬ποστόλων καὶ τῶν Πατέρων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὸν ἐκά¬στοτε πάπα «οὐ μόνον οὐ κοινωνικὸν ἔχομεν, ἀλλὰ καὶ αἱρετικὸν ἄποκαλουμεν». Λόγω τῆς βλασφημίας ἐναντίον τοῦ Ἅγιου Πνεύματος μὲ τὴν διδασκαλία περὶ τοῦ Filioque ἔχασαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ ὅλα σ' αὐτοὺς εἶναι ἀχαρίτωτα. Κανένα μυστήριό τους δὲν εἶναι ἔγκυρο κατὰ τὸν Ἅγιο Συμεών. «Βλασφημούσιν ἄρα οἳ καινοτόμοι καὶ πόρρω τοῦ Πνεύματος εἴσι, βλασφημοῦντες κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ οὐκ ἐν αὔτοις ὅλως τὸ Πνεῦμα τὸ ‘Ἅγιον διὸ καὶ τὰ αὐτῶν ἄχαριτωτα, ὡς τὴν χάριν τὸν Πνεύματος ἀθετούντων καὶ ὑποβιβαζόντων αὐτό... διὸ καὶ τὸ Πνεϋμα οὐκ ἓν αὔτοις τὸ Ἅγιον, καὶ οὐδὲν πνευματικὸν ἓν αὔτοις καὶ καινὰ πάντα καὶ ἔξηλλαγμενα τὰ ἓν αὔτοις καὶ παρὰ τὴν Θείαν παράδοσιν»11.


3. Τὰ ἴδια ἰσχύουν, σὲ μεγαλύτερο βαθμό, γιὰ τὸν ΙΙροτεσταντισμό, ὁ ὅποιος ὡς τέκνο τοῦ Παπισμοῦ κληρονόμη¬σε πολλὲς αἱρέσεις, προσέθεσε δὲ πολὺ περισσότερες• ἀπορ¬ρίπτει τὴν Παράδοση δεχόμενος μόνον τὴν Ἅγια Γραφὴ (Sola Scriptura), τὴν ὁποία παρερμηνεύει, καταργεῖ τὴν Ἱερωσύνη ὡς εἰδικὴ μυστηριακὴ Χάρη, τὴν τιμὴ τῶν Ἅγιων καὶ τῶν εἰκόνων, ὑποτιμᾶ τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου, ἀπορ¬ρίπτει τὸν Μοναχισμό• ἀπὸ τὰ Ἅγια Μυστήρια δέχεται μόνον τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν Θεία Εὐχαριστία, ἀλλοιώνοντας καὶ σ' αὐτὰ τὴν διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, διδάσκει τὸν ἀπόλυτο προορισμὸ (Καλβινισμός) καὶ τὴν ἐκ τῆς πίστεως μόνον δικαίωση, ἐσχάτως δὲ ἡ «προοδευτική» του μερὶς εἰσήγαγε τὴν Ἱερωσύνη τῶν γυναικὼν καὶ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, τοὺς ὁποίους δέχονται καὶ στὴν Ἱερωσύνη. Κυρίως ὅμως στερεῖται ἐκκλησιολογίας, διότι δὲν ὑπάρχει ἡ ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὴν κατανοεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση.


4. Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ κοινωνία μας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἡ ἐκ μέρους τοὺς ἀποκήρυξη τῆς πλάνης καὶ ἡ μετάνοια, ὥστε νὰ ὑπάρξει ἀληθινὴ ἕνωση καὶ εἰρήνη• ἕνωση μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ ὄχι μὲ τὴν πλά¬νη καὶ τὴν αἵρεση. Γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν αἱρετικῶν στὴν Ἐκκλησία ἡ κανονικὴ ἀκρίβεια ἀπαιτεῖ τὴν διὰ τοῦ Βαπτίσματος ἀποδοχή τους. Τὸ προηγούμενο «βάπτισμά» τους, τελούμενο ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς τὴν τρισσὴ κατάδυση καὶ ἀνάδυση τοῦ βαπτιζομένου ἐντὸς τοῦ δι' εἰδικῆς εὐχῆς ἠγιασμένου ὕδατος καὶ ἀπὸ μὴ Ὀρθόδοξο ἱερέα, δὲν εἶναι κὰν βάπτισμα• στερεῖται τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει στὰ σχίσματα καὶ στὶς αἱρέσεις, καὶ ἑπομένως δὲν ἔχομε τίποτε κοινὸ ποὺ νὰ μᾶς ἑνώνει, ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Οἳ δὲ τῆς Ἐκκλησίας ἄποσταντες οὐκέτι ἔσχον τὴν χάριν τοῦ Ἅγι¬ου Πνεύματος ἒφ' ἔαυτοις• ἔπελιπε γὰρ ἢ μετάδοσις τῷ διακοπῆναι τὴν ἀκολουθίαν... οἳ δὲ ἄπορραγεντες, λαϊκοὶ γενόμενοι, οὔτε τοῦ βαπτίζειν, οὔτε τοῦ χειροτονεὶν εἶχον τὴν ἐξουσίαν, οὐκέτι δυνάμενοι χάριν Πνεύματος Ἁγίου παρέχειν, ἢς αὐτοὶ ἔκπεπτωκασιν»12.


Εἶναι γι' αὐτὸ ἀθεμελίωτη καὶ μετέωρη ἡ νέα προσπά¬θεια τῶν Οἰκουμενιστῶν νὰ προβάλουν τὴν θέση ὅτι ἔχου¬με κοινὸ βάπτισμα μὲ τοὺς αἱρετικούς, καὶ ἐπάνω στὴν ἀνύ¬παρκτη βαπτισματικὴ ἑνότητα νὰ στηρίξουν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δῆθεν ὑπάρχει ὅπου ὑπάρχει βά¬πτισμα13. Στὴν Ἐκκλησία ὅμως εἰσέρχεται κανεὶς καὶ γί¬νεται μέλος τῆς ὄχι μὲ τὸ οἱοδήποτε βάπτισμα ἀλλὰ μὲ τὸ ἕνα καὶ ἑνιαῖος τελούμενο βάπτισμα ἀπὸ ἱερεῖς ἔχοντας τὴν Ἱερωσύνη τῆς Ἐκκλησίας.


5. Ἒφ' ὅσον οἱ αἱρετικοὶ ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν στὴν πλάνη, ἀποφεύγουμε τὴν μετ' αὐτῶν κοινωνία, ἰδι¬αίτερα τὶς συμπροσευχές. Οἱ ἱεροὶ κανόνες στὸ σύνολο τοὺς ἀπαγορεύουν ὄχι μόνο τὰ συλλείτουργα καὶ τὶς ἐντὸς τῶν ναῶν συμπροσευχές, ἀλλὰ καὶ τὶς ἁπλὲς συμπροσευχὲς σὲ ἰδιωτικοὺς χώρους. Ἡ αὐστηρὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας ἀπέ¬ναντι στοὺς αἱρετικοὺς προέρχεται ἀπὸ ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον γιὰ τὴ σωτηρία τους καὶ ἀπὸ ποιμαντικὴ μέριμνα νὰ μὴν παρασυρθοῦν οἱ πιστοὶ στὴν αἵρεση. Ὅποιος ἀγαπᾶ φανερώνει τὴν ἀλήθεια, δὲν ἀφή¬νει τὸν ἄλλο στὸ ψεῦδος• διαφορετικὰ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ μετ' αὐτοῦ ὁμόνοια καὶ εἰρήνη εἶναι ἐπίπλαστες καὶ ψεύτικες. Ὑπάρχει καλὸς πόλεμος καὶ κακὴ εἰρήνη. «Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ» λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος14. Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συνιστᾶ: «Εἰ ποὺ τὴν εὐσέβειαν παραβλαπτομένην ἴδοις, μὴ προτίμα τὴν ὁμόνοιάν της ἀληθείας, ἂλλ' ἵστασο γενναίως ἕως θανάτου... τὴν ἀλήθειαν μηδαμοῦ προδιδούς». Καὶ ἀλλοῦ συνιστᾶ μὲ ἔμφαση: «Μηδὲν νόθον δόγμα τῷ τῆς ἀγάπης προσχήματι παραδέχησθε»15. Αὐτὴν τὴν στάση τῶν Πατέρων υἱοθέτησε καὶ ὁ μέγας ἀγω¬νιστὴς καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἀπέναντι στοὺς Λατίνους Ἅγιος Μάρκος Ἐφέσου ὁ Εὐγενικός, ὁ ὅποιος τὴν δική του Ὁμολογία Πίστεως στὴν Φλωρεντία κατακλείει διὰ τῶν ἕξης: «Ἅπαντες οἳ τῆς Ἐκκλησίας δι¬δάσκαλοι, πᾶσαι αἳ σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἳ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἔτεροφρονας παραινούσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινω¬νίας διίστασθαι. Τούτων οὒν ἐγὼ πάντων καταφρονήσας, ἀκολουθήσω τοὶς ἓν προσχήματι πεπλασμένης εἰρήνης ἔνωθηναι κελεύουσι; Τοὶς τὸ ἱερὸν καὶ θεῖον σύμβολον κιβδηλεύσασι καὶ τὸν Υἷον ἔπεισαγουσι δεύτερον αἴτιον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Τὰ γὰρ λοιπὰ τῶν ἀτοπημάτων ἔω, τὸ γὲ νῦν ἔχον, ὧν καὶ ἐν μόνον ἵκανον ἢν ἠμᾶς ἐξ αὐτῶν διαστῆσαι. Μὴ πάθοιμεν, τοῦτο πότε, Παράκλητε ἀγαθέ, μηδ' οὕτως ἔμαυτου τῶν καθηκόντων λογισμῶν ἄποπεσοιμί της δὲ σῆς διδασκαλίας καὶ τῶν ὑπό σου ἔμπνενσθεντων μακαρίων ἀνδρῶν ἐχόμενος, προστεθείην πρὸς τοὺς ἔμους πατέρας, τοῦτο,, εἰ μὴ τί ἄλλο, ἐντεῦθεν ἄποφερομενος, τὴν εὐσέβειαν»16.






6. Μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ 20ου αἰῶνος ἡ Ἐκκλησία στα¬θερὰ καὶ ἀμετάβλητα εἶχε ἀπορριπτικὴ καὶ καταδικαστι¬κὴ στάση ἔναντι ὅλων τῶν αἱρέσεων, ὅπως ἀκριβῶς αὐτὸ διατυπώνεται στὸ Συνοδικό της Ὀρθοδοξίας ποὺ διαβά¬ζεται τὴν Κυριακή της Ὀρθοδοξίας. Ἀναθεματίζονται οἱ αἱρέσεις καὶ οἱ αἱρετικοί, ἡ κάθε μία ξεχωριστά• γιὰ νὰ μὴ μείνει δὲ καμμία ἐκτὸς τοῦ ἀναθέματος, ὑπάρχει στὸ τέλος γενικὸς ἀναθεματισμός:«" Ὁλοις τοὶς αἵρετικοις ἀνάθεμα».


Δυστυχῶς αὐτὴ ἡ ἑνιαία, σταθερὴ καὶ ἀταλάντευτη στά¬ση τῆς Ἐκκλησίας μέχρι τῶν ἄρχων τοῦ 20ού αἰῶνος ἄρ¬χισε σταδιακὰ νὰ ἐγκαταλείπεται, μετὰ τὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἐξαπέλυσε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ 1920 «Πρὸς τᾶς ἁπανταχοῦ ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», ἡ ὁποία γιὰ πρώτη φορᾶ χαρακτηρίζει ἐπισήμως τὶς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες, ποὺ δὲν εἶναι ἀποξενωμένες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι οἰκεῖες καὶ συγγενεῖς. Συνιστοῦσε νὰ «ἀναζωπυρωθῆ καὶ ἐνισχυθῆ πρὸ παντὸς ἢ ἀγάπη μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν, μὴ λογιζομένας ἄλληλας ὡς ξένας καὶ ἀλλότριας, ἂλλ' ὡς συγ¬γενεῖς καὶ οἰκείας ἓν Χριστῷ καὶ συγκληρονόμους καὶ σύσ¬σωμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἓν Χριστώ17.


Ἄνοιξε πλέον ὁ δρόμος γιὰ νὰ υἱοθετηθεῖ, νὰ διαμορ¬φωθεῖ καὶ νὰ ἀναπτυχθεῖ στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλη¬σίας ἡ προτεσταντικῆς κατ' ἀρχὴν ἐπινοήσεως, τώρα δὲ καὶ παπικῆς ἀποδοχῆς, αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτὴ ἡ παναίρεση, ποὺ υἱοθετεῖ καὶ νομιμοποιεῖ ὅλες τὶς αἱρέ¬σεις ὡς ἐκκλησίες καὶ προσβάλλει τὸ δόγμα τῆς Μίας, Ἅγιας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἀνα¬πτύχθηκε πλέον, διδάσκεται καὶ ἐπιβάλλεται ἀπὸ Πα¬τριάρχες καὶ ἐπισκόπους νέο δόγμα περὶ Ἐκκλησίας, νέα ἐκκλησιολογία. Σύμφωνα μὲ αὐτὸ καμμία Ἐκκλησία δὲν δικαιοῦται νὰ διεκδικήσει ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸν ἑαυτὸ τῆς τὸν χαρακτήρα τῆς καθολικῆς καὶ ἀληθινῆς Ἐκκλησίας. Κάθε μία εἶναι ἕνα κομμάτι, ἕνα μέρος, ὄχι ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία. Ὅλες μαζὶ ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία.


Ἔπεσαν ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ Πατέρες• δὲν ὑπάρ¬χει ὀριοθετικὴ γραμμὴ μεταξὺ αἱρέσεως καὶ Ἐκκλησίας, μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης. Καὶ οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλη¬σίες, πολλὲς μάλιστα, ὅπως ἡ παπική, θεωροῦνται τώρα ὡς ἀδελφὲς ἐκκλησίες, στὶς ὅποιες ἀπὸ κοινοῦ μὲ ἐμᾶς ἀνέθε¬σε ὁ Θεὸς τὴν φροντίδα γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων18. Ὑπάρχει καὶ στὶς αἱρέσεις ἡ Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύ¬ματος, γι' αὐτὸ καὶ τὸ βάπτισμά τους, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ἄλλα μυστήρια εἶναι ἔγκυρα. Ὅσοι ἔχουν βαπτισθῆ, σὲ ὁποια¬δήποτε αἵρεση καὶ ἂν ἀνήκουν, εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χρίστου, τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἄρες καὶ τὰ ἀναθέματα τῶν συνόδων δὲν ἰσχύουν καὶ πρέπει νὰ διαγραφοῦν ἀπὸ τὰ λειτουργικὰ βιβλία. Στεγασθήκαμε μέσα στὸ «Παγκό¬σμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» καὶ οὐσιαστικὰ προδώσαμε -καὶ μόνο μὲ τὴν ἔνταξή μας- τὴν ἐκκλησιολογική μας αὐτο¬συνειδησία. Ἀφαιρέσαμε τὸ δόγμα περὶ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τὸ δόγμα «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἐν βάπτισμᾳ»19.


7. Ὃ διαχριστιανικὸς αὐτὸς συγκρητισμός, διευρύνθη¬κε τώρα καὶ σὲ διαθρησκειακὸ συγκρητισμό, ὁ ὅποιος ἐξι¬σώνει ὅλες τὶς θρησκεῖες, μὲ τὴν μοναδική, θεόθεν ἀποκαλυφθεῖσα ἀπὸ τὸν Χριστὸ θεοσέβεια, θεογνωσία καὶ κατὰ Χριστὸν ζωή. Προσβάλλεται ἑπομένως ὄχι μόνο τὸ δόγμα τῆς Μίας, Ἅγιας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλη¬σίας σὲ σχέση μὲ τὶς αἱρέσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ θεμελιῶδες δό¬γμα τῆς μοναδικῆς ἐν τῷ κόσμῳ Ἀποκαλύψεως καὶ σωτη¬ρίας τῶν ἀνθρώπων διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ σχέση μὲ τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ χειρότερη πλάνη, ἡ μεγαλύ¬τερη αἵρεση ὅλων τῶν αἰώνων.


8.Ἐμεῖς πιστεύουμε καὶ ὁμολογοῦμε ὅτι μόνον ἓν τῷ Χριστῷ ὑπάρχει ἡ δυνατότης σωτηρίας. Οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου καὶ οἱ αἱρέσεις ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀληθὴς Ἐκκλησία- εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία. Μόνον αὔτη ἔμεινε πιστὴ στὸ Εὐαγγέ¬λιο, στὶς συνόδους καὶ στοὺς Πατέρες, καὶ συνεπῶς μόνον αὐτὴ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀληθινὴ καθολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τὸν ὅσιο Γέροντα Ἰουστίνο Πόποβιτς, ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸ ὄνομα γιὰ τὶς ψευδοεκκλησίες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Τὸ κοινὸ ὄνομα τοὺς εἶναι ἡ παναίρεση20.


Αὐτὴν τὴν παναίρεση ἔχουν ἀποδεχθῆ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων πολλοὶ πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι, κλη¬ρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί. Τὴν διδάσκουν «γυμνὴ τὴ κε¬φαλή», τὴν ἐφαρμόζουν καὶ τὴν ἐπιβάλλουν στὴν πράξη κοινωνοῦντες παντοιοτρόπως μὲ τοὺς αἱρετικούς, μὲ συμ¬προσευχές, ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων, ποιμαντικὲς συνερ¬γασίες, θέτοντας οὐσιαστικῶς ἑαυτοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἡ στάση μας ἐκ τῶν συνοδικῶν κανονικῶν ἀποφάσεων καὶ ἐκ τοῦ παραδείγματος τῶν Ἁγίων εἶναι προφανής. Ὁ καθένας πρέπει νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες του.


9. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ συλλογικὲς εὐθύνες, καὶ κυ¬ρίως τῶν οἰκουμενιστικῶν φρονημάτων Ἱεραρχῶν καὶ Θε¬ολόγων μας, ἀπέναντι στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα καὶ τὸ ποί¬μνιό τους. Πρὸς αὐτοὺς δηλώνουμε μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ἀγά¬πη, ὅτι ἡ στάση τοὺς αὐτὴ καὶ τὰ ἀνοίγματά τους στὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες εἶναι ἀπὸ πάσης πλευρᾶς κα¬ταδικαστέα: Διότι


ἅ) ἀμφισβητοῦν ἔμπρακτα τὴν ὀρθοδοξοπατερική μας παράδοση καὶ Πίστη•


β) σπέρνουν τὴν ἀμφιβολία στὶς καρδιὲς τοῦ ποιμνίου καὶ κλονίζουν πολλούς, ὁδηγώντας σὲ διαίρεση καὶ σχί¬σμα καὶ


γ) παρασύρουν ἕνα μέρος τοῦ ποιμνίου στὴν πλάνη καὶ μὲ αὐτὴν στὸν πνευματικὸ ὄλεθρο.


Διακηρύσσουμε, λοιπόν, ὅτι γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς οἱ κινούμενοι σ' αὐτὴν τὴν οἰκουμενιστικὴ ἀνευθυνότητα, ὅποια θέση καὶ ἂν κατέχουν στὸν Ἐκκλησιαστικὸ Ὀργανισμό, ἀντιτάσσονται στὴν παράδοση τῶν Ἅγιών μας καὶ συνεπῶς βρίσκονται σὲ ἀντίθεση μαζί τους.


Γι' αὐτὸ ἡ στάση τοὺς πρέπει νὰ καταδικάζεται καὶ νὰ ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν Ἱεραρχῶν καὶ τὸν πιστὸ Λαό.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: "Ὅσοι ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν, μοναζουσῶν καὶ λαϊκῶν ἐπιθυμοῦν νὰ συμμετάσχουν στὴν μικρὴ αὐτὴ κατάθεση ὀρθοδόξου ὁμολογίας ἠμποροῦν νὰ τὸ δηλώσουν γράφοντας: «Συμφωνῶ μὲ τὴν Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ προσυπογράφω». Νὰ ἀ¬ποστείλουν δὲ τὴν δήλωση μὲ τὸ ὄνομά τους καὶ τὴν κληρική, μοναστικὴ ἢ ἐπαγγελματική τους ἰδιότητα στὴ διεύθυνση Περιοδικὸ «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ» Τ.Θ. 1602,541 24 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. fax: 2310.276590 καὶ e-mail: palimpce@otenet.gr










1.Βλ.σύγγραμα ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ Β' ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Περὶ τῆς μόνης ὁδοῦ πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων ,εἰς ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ, ‘Ἅπαντα τὰ εὑρισκόμενα , Oerves Completes de Georges Scholarios, τόμοι Ι-VII, Paris 1928-1936, ἔκδ.L.PETIT-X.SIDERIDES -M.JUGIE, τόμ.ΙΙΙ,434-452


2.Ἰω.8,12: «Ἐγὼ εἰμὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου• ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήση ἐν τὴ σκοτία, ἀλλ'ἐξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς. Αὐτόθι 3,19 «Τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς».


3.Πράξ.4,14


4.Ἀ' Ἰω .4,2-3: «Πὰν πνεῦμα ὁ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν ἐν σάρκι ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι• καὶ πᾶν πνεῦμα ὁ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σάρκι ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι• καὶ τοῦτο ἔστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου ὁ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἔστιν ἤδη».


5.Βλ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ, Διδαχές,εἰς Ι.ΜΕΝΟΥΝΟΥ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχὲς (καὶ Βιογραφία), ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθήνα, Διδαχὴ Α1,37, σέλ.142: «Ὅλες οἱ πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, ὅλες του Διαβόλου. Τοῦτο κατάλαβα ἀληθινόν, θεῖον, οὐράνιον, σωστόν, τέλειον καὶ δια λόγου μου καὶ διὰ λόγου σας πὼς μόνη ἡ πίστης τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν εἶναι καλὴ καὶ ἅγια, τὸ νὰ πιστεύωμεν καὶ νὰ βαπτιζώμεθα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».


6.Ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας 1,ΕΠΕ 33, 186


7.Ἐπιστολὴ 90, Τοὶς ἁγιωτάτοις ἀδελφοὶς καὶ ἐπισκόποις τοὶς ἐν τὴ Δύσει 2, ΕΠΕ 2, 20


8.Γάλ. 1,9. Εἰς Γάλ. Ὅμιλ. Κέφ. 1, PG61,624


9.MANSI, 13, 409-412


10.Τὴν ἠθικὴ χαλάρωση καὶ ἔκπτωση, ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν κληρικῶν, εἶχε ἐπισημάνει ἤδη στὶς ἀρχὲς τοῦ 15ου αἰώνα ὁ Ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης. Βλ. Ἐπιστολὴν Δογματικὴν 16 ἐν D.BALFOUR, Συμεὼν ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (1416/17-1429) Ἔργα Θεολογικά, Ἀνάλεκτα Βλατάδων 34, Θεσσαλονίκη 1981, σέλ.218: «Καὶ ἔτι τὸ τὴν πορνείαν παρ'αὐτοὶς μὴ ὅλως κόλασιν ἔχειν , οὐδ'ἐν τοὶς ἱερωμένοις αὐτῶν, ἀλλ'ἀνέδην παλλακᾶς καὶ πορνικοὺς ἔχειν παίδας καὶ καθ'ἑκάστην ἱερουργείν».Αὐτόθι 15, σέλ.216: «Καὶ βίον ζώσιν οὐκ εὐαγγελικόν• τρυφὴ γὰρ πάσα καὶ πορνεῖα παρ'αὐτοις οὐ μεμπτέα οὐδὲ τί τῶν ἀπηγορευμένων Χριστιανοίς». Ἡ παρατηρούμενη ἐσχάτως ἠθικὴ ἔκπτωση καὶ Ὀρθοδόξων κληρικῶν εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐλευθεροφροσύνης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ἐκκοσμίκευσης.


11.Διάλογος 23, PG 155, 120-121.Ἐπιστολὴ περὶ τῶν Μακαρισμῶν 5, ἐν D.BALFOUR, Συμεὼν ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (1416/17-1429), Ἔργα Θεολογικά, Ἀνάλεκτα Βλατάδων 34, Θεσσαλονίκη 1981, σέλ.226.


12.Ἐπιστολὴ Κανονικὴ Ἀ', Πρὸς Ἀμφιλόχιον Ἰκονίου, κανὼν ἅ.


13.Στὸ κείμενο τῆς 9ης Γενικῆς Συνέλευσης τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν στὸ Porto Alegre τῆς Βραζιλίας τὸ 2006, ποὺ ἔγινε δεκτὸ ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ εἶχε ὡς τίτλο « Κληθεῖσες νὰ εἶναι Μία Ἐκκλησία» (Called to be One Church), στὴν παράγραφο 8 ἀναφέρεται: «Ὅλοι οἱ βαπτισμένοι ἐν Χριστῷ εἶναι ἑνωμένοι στὸ Σῶμα του». Στὴν παράγραφο 9: «Τὸ ὅτι ὅλοι μας ἀπὸ κοι¬νοὺ ἀνήκουμε στὸν Χριστὸ διὰ τοῦ βαπτίσματος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πα¬τρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δίδει τὴν δυνατότητα στὶς ἐκκλησίες καὶ τὶς καλεῖ νὰ συμβαδίσουν ἀκόμη καὶ ὅταν διαφωνοῦν. Διαβεβαιώνουμε ὅτι ὑπάρχει ἕνα βάπτισμα, ὅπως ἀκριβῶς ὑπάρχει ἕνα σῶμα καὶ ἕνα Πνεῦμα, μία ἐλπίδα τῆς κλήσεώς μας, ἕνας Κύριος, μία Πίστη, ἕνας Θεὸς καὶ Πατέρας ὅλων μας (βλ. Ἔφ. 4, 4-6)». Ὁ Μητρο¬πολίτης Περγάμου Ἰωάννης (Ζηζιούλας) στὸ ἔργο Orthodox Ecclesiology and the Ecumentical Movement, Sourozh Diocesan Magazine (Ἀγγλία, Αὔγου¬στος 1985, τόμ. 21, σέλ. 23.) προοδοποίησε αὐτὴν τὴν θέση γράφοντας: Within baptism, even if there is a break, a divison, a schism, you can still speak of the Church.... The Orthodox, in my understanding at least, participate in the ecumenical movement as a movement of baptised Christians, who are in a state of division because they cannot express the same faith together. In the past this has happened because of a lack of love which is now, thank God, disappearing. (Ἐντὸς τοῦ βαπτίσματος, ἀκόμη καὶ ἂν ὑπάρχει μία διάσπαση, μία δι¬αίρεση, ἕνα σχίσμα, μπορεῖς ἀκόμη νὰ μιλᾶς γιὰ Ἐκκλησία.... Οἱ Ὀρθόδοξοι, κατὰ τὴ γνώμη μου τουλάχιστον, συμμετέχουν στὴν οἰκουμενι¬κὴ κίνηση ὡς μία κίνηση βαπτισμένοι Χριστιανῶν, ποὺ βρίσκονται σὲ κατάσταση διαίρεσης, διότι δὲν μποροῦν νὰ ἐκφράσουν τὴν ἴδια πίστη μαζί. Στὸ παρελθὸν αὐτὸ συνέβαινε λόγω τῆς ἔλλειψης ἀγάπης, ἡ ὁποία τώρα, δόξα τῷ Θεῷ, ἐξαφανίζεται.)


14.Ἀπολογητικός της εἰς Πόντον φυγῆς 82, ΕΠΕ 1,17615.Εἰς Ρώμ.Ὅμιλ.22, 2, PG 60, 611. Εἰς Φιλιπ. Ὅμιλ.2, 1, PG 62, 11916.Ὁμολογία πίστεως ἐκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντίᾳ, ἐν Documents relatifs au Concile de Florence, II, Oeuvres anticonciliaires de Marc d'Ephese, par.L.PETIT, Patrologia Orientalis 17, 442.


15. Εἰς Ρώμ. Ὁμιλ. 22,2,PG 60,611. Εἰς Φιλιπ. Ὁμιλ. 2,1, PG 62, 119.


16.Ὁμολογία πίστεως ἐκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντί, ἐν Documents relatifs au Concile de Florence, 2, Ouevres anticonciliaires de Marc d' Ephese, par L. PETIT, Patrologia Orientalis

17,442.17.Βλ. Ι.ΚΑΡΜΙΡΗ , Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ.2 , σέλ.958.


18.Βλ. Κοινὴ Δήλωση πάπα Ἰωάννου Παύλου Β' καὶ πατριάρχου Βαρθολομαίου κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴ Ρώμη στὶς 29 Ἰουνίου τοῦ 1995. Νωρίτερα τὰ ἴδια εἶχε διακηρύξει καὶ ἡ Μεικτὴ Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν στὸ Μπαλαμαντ τοῦ Λιβάνου τὸ 1993.

19.Ἔφεσ. 4, 5.


20.Ἀρχιμ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, Θεσσαλονίκη

Ποιές οι διαφορές Ορθοδόξου Εκκλησίας και Παπισμού

Εἶναι ἕνα ἐρώτημα πού γίνεται ἀπό πολλούς ἀδελφούς τόσο γιά ἐνίσχυση τῆς αὐτοσυνειδησίας τους, δηλαδή γιά νά γνωρίζουν τί σημαίνει Ὀρθοδοξία καί γιατί ἀξίζει νά εἶναι κάποιος Ὀρθόδοξος, ὅσο καί γιά νά δίδουν ἀπολογία στούς αἱρετικούς περί τῆς πίστεώς τους.
Μ ί α Ἐκκλησία μᾶς παρέδωσε ὁ Κύριος προσφέροντας ὡς θυσία τόν Ἑαυτό Του. Στήν Ἀρχιερατική Του προσευχή παρεκάλεσε τόν Πατέρα Του ὅλοι οἱ ἄνθρωποι « ἵνα ὦσιν ἕν» καί νά εἶναι μαζί Του θεωροῦντες τήν Δόξαν Του ( Ἰωαν. 17,11 καί 24). Καθώς ἡ ἀνθρωπότητα μετά τήν πτώση καί τήν ἀποστασία της ἀπό τόν Παράδεισο ἦταν κατακερματισμένη σέ ἄτομα, ὁ Χριστός ἐκάλεσε ὅλους νά ἑνωθοῦν στό Ἕνα καί μοναδικό Σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτό ὁμολογοῦμε καί στό Σύμβολο τῆς Πίστεως : ( Πιστεύω) Εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Αὐτή ἡ Μία Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐφύλαξε ὡς σήμερα ἀνόθευτη τήν Πίστη καί τήν ἱερά Παράδοση τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, Μαρτύρων καί Πατέρων καί γι’ αὐτό φυλάττει ἀκέραιη τήν Θεία ἄκτιστη Χάρη ἡ ὁποία σώζει τόν ἄνθρωπο. Ὅλες οἱ ἄλλες ἑνώσεις ἀνθρώπων, ὅπως εἶναι ὁ Παπισμός, πού πιστεύουν στό Χριστό, ὄχι ὅπως παρέλαβον ὑπό τῶν Ἁγίων, ἀλλά ὅπως νομίζουν ἐκεῖνοι, δέν εἶναι Ἐκκλησίες, ἀλλά αἱρέσεις καί παρασυναγωγές. Μερικοί θεολόγοι καί πατέρες τίς ὀνομάζουν « ἐκκλησίες», ἀλλά ὄχι κυριολεκτικά ἀλλά καταχρηστικῶς.
Ὅσον ἀφορᾶ στίς διαφορές Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί Παπισμοῦ, θά μποροῦσαν νά συγκεφαλαιωθοῦν σέ μία διαφορά, τή διαφορά ἀληθείας καί πλάνης. Οἱ ἐσφαλμένες διδασκαλίες τοῦ Παπισμοῦ δέν ἀποτελοῦν μικροδιαφορές ἀπό τήν Ὀρθοδοξία πού μποροῦν νά διευθετηθοῦν καί νά ἐξαφανισθοῦν μέ διάφορες συζητήσεις καί ἀλληλοϋποχωρήσεις· ἀπαιτεῖται πλήρης ἀπόρριψη, ἄρνησή τους καί ἐπιστροφή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἄς δοῦμε ὅμως τίς κυριώτερες ἀπό τίς διαφορές αὐτές.
α) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία φρονεῖ ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, ὅπως διδάσκει καί τό Σύμβολο τῆς Πίστεως : « Καί εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον...τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενον» καί ὅπως ὁ ἴδιος Χριστός μᾶς διδάσκει : « Τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὅ παρά τοῦ Πατρός ἐκπορεύεται» ( Ἰωαν. 15,26). Οἱ Παπικοί ἀντίθετα ἀπό τήν εὐαγγελική καί πατερική διδασκαλία διδάσκουν ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ. Πρόκειται γιά τό λεγόμενο Φιλιόκβε ( Filioque) πού σημαίνει « καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ». Μέ τήν αἱρετική αὐτή διδασκαλία εἰσάγεται δυαρχία μέσα στή Θεότητα, ὑποτίμηση τοῦ Προσώπου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί δημιουργοῦνται πολλά ἄτοπα στίς σχέσεις τῶν τριῶν Θείων Ὑποστάσεων. Συνεργάτης τῆς ἱστοσελίδας μας θά δημοσιεύσει ἀργότερα εἰδική μελέτη του σχετικά μέ τήν πλάνη αὐτή τοῦ Παπισμοῦ καί τίς συνέπειές της.
β) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει τήν θεοπρεπῆ διάκριση Οὐσίας καί Ἐνεργειῶν εἰς τήν Τριαδική Θεότητα, εἰς τήν Θείαν Φύση. Ἡ Οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄγνωστη καί ἀπρόσιτη στόν κτιστό ἄνθρωπο. Οἱ θεῖες ὅμως ἐνέργειες πού προέρχονται, πηγάζουν ἐκ τῆς Οὐσίας εἶναι προσιτές, μεθεκτές ἀπό τόν ἄνθρωπο. Οἱ θεῖες αὐτές ἐνέργειες, ὡς προερχόμενες ἀπό τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄ κ τ ι σ τ ε ς. Ἔτσι ἄκτιστη ἐνέργεια ἦταν τό φῶς τῆς θείας Μεταμορφώσεως στό ὄρος Θαβώρ. Τό φῶς ἐκεῖνο πού ἀξιώθηκαν νά ἰδοῦν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι δέν εἶχε καμμιά σχέση μέ τό κτιστό, ὑλικό φῶς. Αὐτοῦ τοῦ φωτός μετέχουν οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, ὅπως διαβάζουμε στά Μαρτύριά τους καί οἱ Ὅσιοι καί δίκαιοι ὅπως διαβάζουμε στά Συναξάριά τους. Μέ τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τῆς Θείας Χάριτος ἀναγεννώμεθα στό Ἅγιο Βάπτισμα· αὐτῆς τῆς Χάριτος μετέχουμε κατά τή Θεία Εὐχαριστία, μ’ αὐτή τήν Ἄκτιστη Χάρη καθαριζόμαστε ἀπό τά πάθη καί γινόμαστε ἕνα μέ τόν Θεό· καί ὁ Χριστός γι’ αὐτό ἦρθε στόν κόσμο, γιά νά προσφέρει αὐτή τή Χάρη· καί αὐτῆς τῆς Χάριτος στήν πληρότητά Της θά μετέχουμε στόν Παράδεισο, ἄν ἀξιωθοῦμε τῆς σωτηρίας.
Λοιπόν οἱ Λατίνοι, οἱ παπικοί τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τήν θεωροῦν κ τ ι σ τ ή! Ἔτσι καί τήν Θεότητα ὑποβιβάζουν σέ κτίσμα καί στεροῦν τόν ἄνθρωπο ἀπό τή σωτηρία, γιατί σωτηρία σημαίνει κοινωνία μέ τόν ἐν Τριαδι Θεό. Καί πῶς μπορεῖ νά ἑνωθεῖ, νά κοινωνήσει μέ τόν Θεό ὁ ἄνθρωπος μέσω ἑνός κτίσματος, μιᾶς «Χάριτος» κτιστῆς τάξεως; Τί καινούργιο ἔφερε λοιπόν ὁ Χριστός στόν κόσμο; Πῶς ἕνωσε τά οὐράνια καί τά ἐπίγεια; Νά πῶς: Προσέλαβε τήν ἀνθρωπότητα στη θεότητα Του, τήν καθάρισε ἀπό τήν ἁμαρτία τή φθορά καί τό θάνατο καί τῆς μετέδωσε τήν Ἄκτιστη Χάρη. Τήν ἀνέβασε στό θρόνο τῆς Θεότητος. Μέσα στήν Ἐκκλησία, τήν Μία Ἐκκλησία, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος μᾶς προσφέρεται ἡ ἄκτιστος Χάρις καί μένουμε ἑνωμένοι μέ τήν Κεφαλή, τόν Χριστό. Αὐτή ἡ ἀντίληψη τῶν παπικῶν περί κτιστῆς χάριτος τούς ἐστέρησε παντελῶς τήν Χάρη. Γι’ αὐτό ὁ σκοπός τῆς χριστιανικῆς ζωῆς δέν εἶναι γιά τούς παπικούς ὁ ἁγιασμός, ἡ θέωση ἀλλά τά πολλά καλά ἔργα, ἡ πειθαρχία στό νόμο τοῦ Θεοῦ, οἱ ἀρετές πού πραγματοποιοῦνται μέ ἀνθρώπινη προσπάθεια, παρόμοια μέ τῶν φιλοσόφων. Ἡ ἀπουσία τῆς Χάριτος τούς ἀναγκάζει νά ἐρεθίζουν τό συναίσθημα γιά νά νοιώσουν συγκίνηση καί « κατάνυξη». Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ζωγραφίζουν ὅσο μποροῦν πιό ρεαλιστικά καί γλυκερά τόν Χριστό τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους· αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ἔχουν πολύ συναισθηματική, ἐντυπωσιακή καί συγκινητική θρησκευτική μουσική.
γ) Ἐξ αἰτίας τῆς ἀπουσίας τῆς Θείας Χάριτος ὁ Παπισμός εἶναι φυσικό νά νοιώθει ἀνασφαλής. Ἡ ἑνότητα πού βιώνουν οἱ τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί ἡ ὁποία βασίζεται στην ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖον «ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας» γιά τόν Παπισμό θεωρεῖται ἀδιανόητη. Αὐτός ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐγκόσμιους μηχανισμούς γιά νά κρατήσει τή σιδηρᾶ πειθαρχία τῶν μελῶν του. Ποιά εἶναι αὐτά; α) ἕνα πρόσωπο ἰσχυρό, ἕνα Ἀρχηγό, τόν Πάπα β) ἕνα συγκεκριμένο τοπικό, ἐπιτελικό Κέντρο, τό Βατικανό καί γ) ἕναν ἄτεγκτο νόμο, τόν Κώδικα Κανονικοῦ Δικαίου.
Ἐδῶ θά μιλήσουμε μόνο γιά τόν Πάπα. Ὁ Πάπας δέν εἶναι ἕνας Πατριάρχης, ὅπως εἶναι π.χ. ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἶναι ὁ πρῶτος μεταξύ ἴσων ἐπισκόπων σέ ὅλη τήν Ὀρθοδοξία. Μπορεῖ νά προεδρεύει σέ κάποια μεγάλη Σύνοδο, νά ἀναλαμβάνει κάποιες διορθόδοξες πρωτοβουλίες, ἀλλά δέν μπορεῖ νά ἀποφασίζει μόνος του. Κάθε Πατριαρχεῖο στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἐλεύθερο στις ἀποφάσεις του, ὑπό τόν Ὅρο ὅτι δρᾶ σύμφωνα μέ τό ὀρθόδοξα δόγματα, τίς ἱερές παραδόσεις καί τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Καί ὄχι μόνον κάθε πατριαρχεῖο, ἀλλά καί κάθε Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος στά ὅρια τῆς ἐπαρχίας του μπορεῖ νά ἀποφασίζει ἐλεύθερα μέ τίς παραπάνω προϋποθέσεις. Αὐτή εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀλλά τί συμβαίνει στόν Παπισμό; Ὁ Πάπας διαθέτει σέ ὅλη τή δικαιοδοσία τῆς «ἐκκλησίας» του τό Π ρ ω τ ε ῖ ο. Ἔχει τόν πρῶτο καί τελευταῖο λόγο γιά τόν τελευταῖο διάκονο στήν Παραγουάη καί γιά τόν πρῶτο ἀρχιεπίσκοπο τῆς Γαλλίας. Μπορεῖ νά χειροτονεῖ, νά προάγει καί νά καθαιρεῖ ὅποιον θέλει ἁπανταχοῦ τῆς γῆς! Ἀποφασίζει μόνος του γιά ὅλα τά οικονομικά ἀλλά καί γιά τό ποιός θά ἀνακηρυχθεῖ Ἅγιος !
Ἀλλά δέν εἶναι μόνο αὐτό. Ὁ Πάπας εἶναι καί Ἀ λ α θ η τ ο ς! Ὅλες του οἱ ἀποφάσεις πού λαμβάνει τελικά μόνος του δέν ἔχουν ποτέ κανένα λάθος. Εἶναι ἕνας Θεός ἐπί τῆς γῆς! Ἀκόμη καί οἱ πολυάριθμες Σύνοδοι πού συγκαλεῖ, ὅποτε θέλει, ἔχουν ἁπλῶς συμβουλευτικό χαρακτῆρα.
Μέ τό πρωτεῖο καί τό ἀλάθητό του ὁ Πάπας κατέστη ἕνας τύρρανος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ ἱστορία βοᾶ γιά τά «κατορθώματά» του. Ἕνα ἀπό τά τελευταῖα του ἦταν ἡ « ἁγιοποίηση» τοῦ σφαγέως τῶν Σέρβων, Στέπινατς.
δ) Πέραν τῶν μεγάλων παρεκκλίσεων αὐτῶν ὁ Παπισμός ἔχει εἰσαγάγει καί ἄλλες πλανεμένες κακοδοξίες καί πρακτικές στη πίστη καί τή λατρεία του:
1) Πιστεύει στήν ἄσπιλη σύλληψη τῆς Παναγίας, δηλαδή δέχεται ὅτι ἡ Παναγία κατά τή γέννησή της δέν εἶχε τό προπατορικό ἁμάρημα, πρᾶγμα ἀδύνατο στόν ὁποιοδήποτε ἄνθρωπο.
2) Τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ γίνεται μέ τέσσερα δάκτυλα. Τό τέταρτο δάκτυλο συμβολίζει τήν Παναγία. Κανείς ὅμως ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά σταθεῖ δίπλα στόν λατρευόμενο Τριαδικό Θεό. Μ’ αὐτό τόν τρόπο οἱ Παπικοί ξεφεύγουν στή Μαριολατρεία.
3) Δέχεται ἐκτός ἀπό τήν Κόλαση καί τόν Παράδεισο καί τήν ἐνδιάμεση κατάσταση τοῦ καθαρτηρίου πυρός, ὅπου οἱ ψυχές καθαρίζονται ἀπό τίς ἁμαρτίες τους καί μπαίνουν στόν Παράδεισο.
4) Χρησιμοποιεῖ ἄζυμους ἄρτους στή Θεία Εὐχαριστία.
5) Ἐπιβάλλει ἀναγκαστική ἀγαμία σέ ὅλους τούς κληρικούς.
6) Τελεῖ τό Βάπτισμα διά ραντίσματος καί ὄχι διά καταδύσεως.
7) Δέν ἐπικαλοῦνται οἱ παπικοί κληρικοί τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν Θεία Εὐχαριστία.
8) Τυποποίησε τή μετάληψη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ δίδοντας στούς πιστούς της τήν Ὄστια, ἕνα στρογγυλό τυποποιημένο ἀρτοποίημα. Μέχρι τή Β´Βατικάνειο Σύνοδο (1965) οἱ παπικοί δέν μετελάμβαναν Αἷμα Χριστοῦ!
9) Μπορεῖ νά τελέσει κάποιος τό γάμο του δι’ ἀντιπροσώπου!
10) Τελεῖ τό Εὐχέλαιο μόνο στούς ἑτοιμοθανάτους
11) Τελεῖ τήν ἐξομολόγηση μέσω καφασωτοῦ κιγκλιδώματος
12) Σταδιακά κατήργησε ὅλες τίς νηστεῖες, πλήν τῆς Μ. Παρασκευῆς κατά τήν ὁποία οἱ παπικοί τρῶνε...ψάρι!
13) Κατήργησε τήν ἱερατική ἀμφίεση, τό ράσο.

Ὑπάρχουν καί ἄλλες ἐκτροπές στήν παπική πίστη, θεολογία καί λειτουργική. Ὅλη ἡ θεολογία τοῦ παπισμοῦ, ἀφοῦ ἀπουσιάζει ἡ Χάρις, νοσεῖ. Ὁ Θεός παρουσιάζεται ὡς τιμωρός, ὡς τηρητής τῆς θείας δικαιοσύνης. Μιά ἀντίληψη νομικίστικη, μιά συναλλαγή Θεοῦ καί ἀνθρώπου κυριαρχεῖ στά θεολογικά τους συγγράμματα. Ἄν καί τίς τελευταῖες δεκαετίες ὑπῆρξε ἕνας ἐπηρεασμός τῆς παπικῆς θεολογίας ἀπό τήν ὀρθόδοξη πατερική θεολογία τό θέμα πού παραμένει εἶναι ἕνα: Ἐπιστροφή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσο κι ἄν δεχθοῦν τήν ἀγαθή ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδοξίας οἱ παπικοί, ἄν δέν δεχθοῦν τό Ὀρθόδοξο Βάπτισμα, τήν Ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν ὕπαρξή τους, καμμιά οὐσιαστική, σωτήρια ἀλλαγή δέν μπορεῖ νά ἐπέλθει στή ζωή τους. Ἀπό τήν ἄλλη, καμμιά Ἕνωση δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ μέ τούς θεολογίστικους ἀκροβατισμούς τῶν οἰκουμενιστῶν. Ἡ ἀληθής ἀγάπη μας πρός ὅλους τούς ἑτεροδόξους θά γίνει φανερή, ἄν τούς ἐξηγήσουμε ὅτι μέσα στό σκότος τῆς παπικῆς, προτεσταντικῆς κλπ. ἀποστασίας δέν ὑπάρχει σωτηρία.

Άπό το Γεροντικό
Ενας στρατιώτης ρώτησε τον άββά Μιώς, αν ό Θεός δέχεται τη μετάνοια- και εκείνος, άφοϋ του είπε πολλά, τον ρώτησε: «Πές μου, αγα-πητέ αν σχιστεί το ρουχο σου, το πετάς;» «Όχι», απάντησε,«άλλα το ράβω και πάλι το φορώ». Και ό γέροντας κατέληξε: «Άν λοιπόνέσύ λυπάσαι το ρουχο σου, ό Θεός δεν θά λυπηθεί το πλάσμα του;»
"Ενας αδελφός ζήτησε τή γνώμη του άββά Ποιμένος λέγοντας:«Έκανα μία μεγάλη αμαρτία και .θέλω νά μετανοήσω επί τρία χρό-νια». «Είναι πολύ», του είπε ό γέροντας. Οί άλλοι πού ήταν εκεί ρώτησαν: «'Επί σαράντα μέρες;» «Είναι πολύ», ξαναείπε «εγώ λέω Οτι,άν ό άνθρωπος μετανοήσει μέ όλη του τήν καρδιά και δεν ξανακάνει πιά τήν αμαρτία, και σε τρεις μέρες τον δέχεται ό Θεός».
Κάποιος άλλος πάλι ρώτησε τον ίδιο άββά: «Άν ένας άνθρωπος πέσει σε κάποιο αμάρτημα και μετανοήσει, τον συγχωρεί ό Θεός;»Και ό γέροντας τοΰ αποκρίθηκε: «Ό Θεός πού έδωσε εντολή στους ανθρώπους νά κάνουν έτσι, δεν θά το κάνει πολύ περισσότερο ό ίδιος;Γιατί αυτός έδωσε εντολή στον Πέτρο, όσους αμάρτησαν και μετανοούν, νά τους συγχωρεί ώς εβδομήντα φορές το επτά».
Άλλος πάλι τον ρώτησε: «Τί σημαίνει νά μετανοήσει κανείς για τήν αμαρτία του;» Και ό γέροντας είπε: «Το νά μήν τήν ξανακάνει.Γι' αυτό και οί δίκαιοι ονομάστηκαν άμεμπτοι, γιατί άφησαν τις αμαρτίες και στράφηκαν στις αρετές».
Κάποιος αδελφός ρώτησε τόν άββά Σισώη: «Τί νακάνω, άββά, πού έπεσα;» «Σήκω πάλι», απάντησε όγέροντας. «Σηκώθηκα», είπε ό αδελφός, «και πάλι έπεσα». «Σήκω ξανά και ξανά». «'Ώς πότε;» ρώτησε ό αδελφός. Και ό γέροντας αποκρίθηκε: «Ώσπου νά σε βρει ό θάνατος,εϊτε στο καλό εϊτε στην πτώση. Γιατί σέ όποιο βρεθεί ό άνθρωπος, μεεκείνο και φεύγει».
Κάποιος αδελφός καθόταν σέ κελλί της Αιγύπτου ζώντας με πολλή ταπείνωση. Αυτός είχε στην πόλη μία αδελφή πού ήταν πόρνη καιγινόταν αιτία νά χάνονται πολλές ψυχές. Οι γέροντες ενόχλησαν πολλές φορές τόν αδελφό και τελικά τόν έπεισαν νά πάει ώς αυτήν, μήπωςκαι μέ τις νουθεσίες του πάψει τήν αμαρτία πού γινόταν μέσω αυτής.
Όταν έφτασε σέ εκείνο το μέρος, τόν είδε κάποιος γνωστός του,ό όποιος έτρεξε και είπε στην αδελφή του: «Ήρθε ό αδελφός σου, είναιέξω στην πόρτα». Αυτή, μέ λαχτάρα, παράτησε τους πελάτες της πού περιποιόταν και Ορμησε νά υποδεχτεί τον αδελφότης,χωρίς ούτε το κάλυμμα νά ρίξει στο κεφάλι της. Και καθώς πήγε νά τόν αγκα-λιάσει, εκείνος της είπε: «Καλή μου αδελφή, λυπήσου την ψυχή σου,γιατί πολλοί χάνονται εξαιτίας σου, και πώς θά μπορέσεις νά υποφέ-ρεις τήν αιώνια και πικρή κόλαση;» Αυτή άρχισε νά τρέμει και τον ρώτησε: «Ξέρεις νά υπάρχει γιά εμένα σωτηρία τώρα πιά;«Ανθέλεις, υπάρχει σωτηρία», της αποκρίθηκε. Και αυτή, πέφτοντας στά πόδιατου, τόν παρακαλούσε νά τήν πάρει μαζί του στην έρημο.
Ό αδελφός της είπε: «Βάλε το κάλυμμα στο κεφάλι σου και ακολούθαμε».
«Πάμε», απάντησε αυτή, «είναι προτιμότερο νά γυρίζω άπρεπα μέ ξέσκεπο το κεφάλι παρά νά ξαναμπώ στο εργαστήρι της ανομίας».
Καθώς οδοιπορούσαν, ό αδελφός τή νουθετούσε σχετικά μέ τή μετάνοια και βλέποντας κάποιους πού έρχονταν προς το μέρος τους, της είπε: «Επειδή δέν ξέρουν όλοι ότι είσαι αδελφή μου, μείνε λίγο πίσω,μέχρι νά περάσουν αυτοί πού έρχονται». Και αυτή απομακρύνθηκε.
Σέ λίγο της φώναξε: «Ας συνεχίσουμε τόν δρόμο μας, αδελφή»,αυτή όμως δέν έδωσε απόκριση. Πλησιάζοντας στο μέρος της, τή βρήκε νεκρή, και είδε ότι τα πέλματα της ήταν καταματωμένα, γιατί ήταν ξυπόλητη.
Όταν ό αδελφός διηγήθηκε στους γέροντες το γεγονός, καθέναςτους έλεγε διαφορετική γνώμη. Ό Θεός όμως αποκάλυψε σε έναν απότους γέροντες σχετικά μέ αυτήν: «Επειδή δέν φρόντισε διόλου για τίποτε σαρκικό, άλλα αδιαφόρησε και γιά το ίδιο της το σώμα, χωρίς ούτε κάν νά στενάξει γιά τις φοβερές πληγές της, γι' αυτό δέχτηκα τή μετάνοια της».

Του οσίου Παλλαδίου
Εμαθα γιά τον Μωυσή τον Αιθίοπα, ό όποιος ήταν πολύ ονομαστός ανάμεσα στους πατέρες της Σκήτης, διοτι πριν γίνει μοναχός ήτανδούλος κάποιου άρχοντα, ό κύριος του ομως τον έδιωξε για την πολλή δυστροπία του και γιά τον αιμοβόρο και άγριο χαρακτήρα του.Αυτός λοιπόν πήγε και έγινε ληστής, και γιά τήν πάρα πολύ μεγάλη δύναμη του έγινε αρχηγός τών άλλων ληστών. Λένε μάλιστα γι' αυτόν οτι, όταν ήταν ληστής, έκανε και τούτο:Κάποτε θύμωσε μέ κάποιον βοσκό, επειδή με τα σκυλιά του κοπαδιού του τον εμπόδισε μια νύχτα πού πήγαινε για ληστεία, και θέ-λοντας να τον σκοτώσει, ερευνούσε προσεκτικά νά τον βρει πού είναι μέ τά πρόβατα του. Έμαθε λοιπόν οτι είναι στην απέναντι όχθη τουΝείλου. Ό ποταμός ήταν τότε πλημμυρισμένος και τά νερά του είχαν απλωθεί σέ πλάτος ενός μιλίου. Και ό Μωυσής έβγαλε το ρούχο του,το έβαλε στο κεφάλι του, κράτησε στά δόντια του το μαχαίρι,ρίχτηκε στον ποταμό και κολύμπησε ως απέναντι. Ό βοσκός ομως, βλέπον-τας τον από μακριά νά κολυμπά, έτρεξε και κρύφτηκε.
Ό Μωυσής, επειδή δέν βρήκε τον βοσκό, ξέσπασε τή μανία τουστο κοπάδι. Έσφαξε τέσσερα κριάρια, τά πιο μεγάλα, τά έδεσε το ένα πίσω άπό το άλλο και διέσχισε πάλι τον Νείλο κολυμπώντας.Στάθηκε τότε σέ κάποια
άνοιχτωσιά, έγδαρε τά κριάρια, τά έψησεκαι έφαγε τά πιο καλά κομμάτια. 'Ύστερα πούλησε τά δέρματα και μέ τά χρήματα ήπιε κρασί καλό, κάπου δέκα κιλά.Έπειτα έφυγε πενήντα μίλια μακριά, όπου είχε το λημέρι του.
Αυτός ό άνθρωπος, μετά άπό πολύν καιρό, ήρθε άπό κάποια αφορμή σέ κατάνυξη και απορρίπτοντας την προηγούμενη ζωή του έγινε μοναχός. Πήρε ένα κελλί στή Σκήτη, όπου έκανε υπερβολικήάσκηση. Διηγούνται μάλιστα οτι στην αρχή τής μοναχικής του ζωής, τότε πού πήρε το κελλί, του επιτέθηκαν τέσσερις ληστές, χωρίςνά ξέρουν οτι αυτός είναι ό Μωυσής· και εκείνος τους έπιασε, τους έδεσε, τους φορτώθηκε στον ώμο σάν σακκί μέ άχυρα και τους πήγεστην εκκλησία, στους αδελφούς, λέγοντας: «Επειδή δεν μου επιτρέπεται πιά νά βλάψω κανέναν, και αυτοί μου επιτέθηκαν, τί προστάζετεγι' αυτούς;» Οι αδελφοί τους έλυσαν και τους άφησαν να φύγουν εκείνοι ομως, όταν αναγνώρισαν τον Μωυσή και είδαν τή μετάνοιατου, δέν θέλησαν ούτε αυτοί νά γυρίσουν πιά στην προηγούμενη ζωή,άλλα απαρνήθηκαν τον κόσμο, οπως ό Μωυσής, και έγιναν μοναχοίεξαιρετικοί.

Απο τον βίο της αγίας Συγκλητικής
Ελεγε ή άγια Συγκλητική: «Τις αμελείς και όκνιρες ψυχές, πού άπό χαλαρότητα δέν προοδεύουν στο καλόκαί επιπλέον εύκολα κυριεύονται άπό την απελπισία, πρέπει νά τις επαινούμε, καί όταν παρουσιάσουν κάποιο καλό, έστω καί μικρό, νά το θαυμάζουμε καί νάτο μεγαλοποιοΰμε, ένώ τά βαριά καί μεγάλα αμαρτήματα τους νά τά λέμε μικρά καί ανάξια λόγου. Γιατί ό διάβολος, καθώς θέλει όλανά τά διαστρέφει, γιά νά μάς καταστρέψει, προσπαθεί νά κρύβει άπότους αγωνιστές καί ασκητικούς τά αμαρτήματα καί νά τους κάνει νά τα ξεχνούν, για να τους οδηγήσει στην υπερηφάνεια, ενώ στις ψυχές τών αρχάριων και άστερέωτων δείχνει τεράστια τα αμαρτήματα, για να τις φέρει σέ απόγνωση.«
»Τίς ψυχές λοιπόν πού έτσι κλονίζονται, οφείλουμε να τις ενθαρρύνουμε ως έξης: Πρέπει να θυμίζουμε σέ αυτές τήν ασύλληπτησυμπάθεια και αγαθότητα του Θεού και δτι ό Κύριος μας είναι πολυέλεος και εύσπλαχνος και μακρόθυμος και έτοιμος να συγχωρήσει τις κα-κίες τών ανθρώπων. Να αναφέρουμε ακόμη μαρτυρίες άπό τις άγιεςΓραφές, πού να φανερώνουν τήν ανεξιχνίαστη συμπάθεια του Θεού προς αυτούς πού αμάρτησαν και μετανοούν. Νά λέμε δηλαδή δτι ήΡαάβ ήταν πόρνη, άλλα σώθηκε μέ τήν πίστη· ό Παύλος ήταν διώκτης τών χριστιανών, αλλά έγινε εκλεκτός απόστολος και ό ληστής έκλεβε και σκότωνε, άλλα μέ έναν του λόγο άνοιξε πρώτος την πόρτα του παραδείσου. Νά αναφέρουμε επίσης τον Ματθαίο και τον τελώνη και τον άσωτο και άλλα παρόμοια· και μέ όλα αυτά να τις λυτρώνουμε άπό τήν απόγνωση. Τις ψυχές πάλι πού παγιδεύονται άπό τήν υπερηφάνεια, νά τις θεραπεύουμε μέ παραδείγματα ανώτε-ρης αρετής. Γιατί έτσι κάνουν ο'ι καλοί γεωργοί· όταν δουν κάποιο φυτό κοντό και αδύνατο, το ποτίζουν άφθονα και το φροντίζουν πολύ,γιά νά μεγαλώσει και νά στερεωθεί, δταν όμως δουν σε κάποιο φυτό πρόωρα βλαστάρια, κλαδεύουν τά περιττά, γιά νά μήν ξεραθούν γρή-γορα. Και οι γιατροί επίσης, σέ άλλους άρρωστους συστήνουν άφθονο φαγητό και περιπάτους, ένώ σέ άλλους αυστηρή και πολυκαιρη δίαιτα και νά μή βγαίνουν καθόλου άπό το σπίτι».

Ποτέ δεν πρέπει να απελπιστεί κανείς,ακόμη και αν αμάρτησε πολύ,
άλλα με τη μετάνοια νά ελπίσει γιά τη σωτηρία του.
Του οσίου Παλλαδίου
Ο όσιος πατέρας μας Ιωάννης πού άσκήτευε στή Λυκώ, μας διηγήθηκε και το έξης.
Ήταν, λέει, σέ μιά πόλη κάποιος νεαρός πού είχε κάνει πάρα πολλές και βαριές αμαρτίες. Αυτός μέ τή χάρη του Θεού ήρθε σέ κατάνυξη γιά τις πολλές του αμαρτίες· πήγε λοιπόν στους τάφους, κλείστηκε μέσα σέ έναν άπό αυτούς και θρηνούσε τήν προηγούμενηζωή του, πεσμένος μπρούμυτα και στενάζοντας αδιάκοπα άπό τά βάθη της καρδιάς του.
Όταν πέρασε έτσι μία εβδομάδα, ήρθαν τή νύχτα οι δαίμονες,οι όποιοι είχαν πρωτύτερα διαστρέψει τή ζωή του,και φώναζαν λέγοντας: «Που είναι εκείνος ό σιχαμερός, πού είχε γιά πολύν καιρό δοθείστις ακολασίες; Τώρα ξαφνικά μας παρουσιάστηκε όψιμος εγκρατήςκαι καλός. Τώρα, πού δέν μπορεί πιά, θέλει νά είναι χριστιανός καικαθως πρέπει. Και τί καλό περιμένει γιά τον εαυτό του,άφου χόρτασε τά δικά μας κακά;«
»Δεν θά σηκωθείς γρήγορα άπό έκεΐ; Δεν θά έρθεις μαζί μας για τά συνηθισμένα; Σέ περιμένουν οι πόρνες και οί ταβερνιάρηδες· δεν θα έρθεις να απολαύσεις τις επιθυμίες σου; Καθώς χάθηκε γιά εσένα κάθε άλλη ελπίδα, θα έρθει γρήγορα ή κρίση σου, έτσι πού σκοτώνειςτον εαυτό σου. Και γιατί βιάζεσαι να λάβεις την τιμωρία,άθλιε;
Γιατί πασχίζεις να σοu έρθει πιο γρήγορα ή καταδίκη;Έκανες κάθε ανομία, έγινες χρεώστης για όλα σ' εμάς και τολμάς να μάς ξεφύγεις;Δεν απαντάς; Δεν συμφωνείς; Δένθά έρθεις μαζί μας;»
Αυτός όμως, αφοσιωμένος στο πένθος, δεν απαντούσε,ούτε κάν τους άκουγε. Και εκείνοι, καθώς δεν κατάφεραν τίποτε, τον άρπαξανκαι τον χτυπούσαν φοβερά- και άφοΰ καταπλήγωσαν όλο το σώμα του με τα χτυπήματα, τον άφησαν μισοπεθαμένο και έφυγαν. Αυτόςπάλι, στενάζοντας μέ ανυποχώρητη μετάνοια, παρέμενε ακίνητος.
Στο μεταξύ, τον αναζήτησαν οι συγγενείς του καί,όταν τον βρήκαν και έμαθαν την αιτία της συμφοράς του, επέμεναν νά τον πάρουνστο σπίτι, αλλά αυτός δεν δέχτηκε.
Τήν επόμενη νύχτα ξαναήρθαν οι δαίμονες καί του έδωσαν χειρότερα χτυπήματα. Καί καθώς ήρθαν πάλι οι συγγενείς του, άλλα δεντον έπεισαν νά φύγει από τον τόπο εκείνο, γιατί έλεγε ότι θεωρεί καλύτερο νά πεθάνει, παρά νά ξαναπέσει στην προηγούμενη άσωτεία,τήν τρίτη νύχτα οι δαίμονες παραλίγο νά τον θανατώσουν χυμώνταςεπάνω του καί χτυπώντας τον αλύπητα. Βλέποντας τον όμως αλύγιστο, υποχώρησαν φωνάζοντας: «Νίκησες, νίκησες, νίκησες!» Καίπλέον δέν του συνέβη κανένα κακό, άλλα άσκησε μέ καθαρότητα τις αρετές, κατοικώντας στον τάφο ως το τέλος της ζωής του, καί τιμήθηκε από τον Θεό μέ το χάρισμα τών θαυμάτων.

Ο οσιος Παλλάδιος

Ο Όσιος Παλλάδιος καταγόταν από τη Συρία και ασκήτεψε στο όρος Ήμμη (ή Ίμμαι). Εκεί έκτισε ένα μικρό κελί και κλείσθηκε μέσα με αγρυπνία, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Έτσι έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της θαυματουργίας. Ένα από τα θαύματά του, το οποίο διηγείται ο Θεοδώρητος Κύρου, στη Φιλόθεο Ιστορία του, είναι και το εξής:Κάποιοι ληστές έριξαν προς της θύρας του Οσίου έναν πλούσιο έμπορο, τον οποίο αφού λήστεψαν, τον έσφαξαν. Όταν ξημέρωσε και έγινε γνωστό το έγκλημα, όλοι θεώρησαν ένοχο για την σφαγή του εμπόρου τον Όσιο. Όμως, ο Όσιος προσευχήθηκε στον Θεό και ανέστησε το νεκρό. Εκείνος, μόλις αναστήθηκε υπέδειξε τον φονιά και δήλωσε ότι ο Όσιος δεν έχει καμία σχέση με το προαναφερθέν σε αυτόν έγκλημα. Έτσι, αφού ο Όσιος Παλλάδιος έζησε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη