Ποτέ δεν πρέπει να απελπιστεί κανείς,ακόμη και αν αμάρτησε πολύ,
άλλα με τη μετάνοια νά ελπίσει γιά τη σωτηρία του.
Του οσίου Παλλαδίου
Ο όσιος πατέρας μας Ιωάννης πού άσκήτευε στή Λυκώ, μας διηγήθηκε και το έξης.
Ήταν, λέει, σέ μιά πόλη κάποιος νεαρός πού είχε κάνει πάρα πολλές και βαριές αμαρτίες. Αυτός μέ τή χάρη του Θεού ήρθε σέ κατάνυξη γιά τις πολλές του αμαρτίες· πήγε λοιπόν στους τάφους, κλείστηκε μέσα σέ έναν άπό αυτούς και θρηνούσε τήν προηγούμενηζωή του, πεσμένος μπρούμυτα και στενάζοντας αδιάκοπα άπό τά βάθη της καρδιάς του.
Όταν πέρασε έτσι μία εβδομάδα, ήρθαν τή νύχτα οι δαίμονες,οι όποιοι είχαν πρωτύτερα διαστρέψει τή ζωή του,και φώναζαν λέγοντας: «Που είναι εκείνος ό σιχαμερός, πού είχε γιά πολύν καιρό δοθείστις ακολασίες; Τώρα ξαφνικά μας παρουσιάστηκε όψιμος εγκρατήςκαι καλός. Τώρα, πού δέν μπορεί πιά, θέλει νά είναι χριστιανός καικαθως πρέπει. Και τί καλό περιμένει γιά τον εαυτό του,άφου χόρτασε τά δικά μας κακά;«
»Δεν θά σηκωθείς γρήγορα άπό έκεΐ; Δεν θά έρθεις μαζί μας για τά συνηθισμένα; Σέ περιμένουν οι πόρνες και οί ταβερνιάρηδες· δεν θα έρθεις να απολαύσεις τις επιθυμίες σου; Καθώς χάθηκε γιά εσένα κάθε άλλη ελπίδα, θα έρθει γρήγορα ή κρίση σου, έτσι πού σκοτώνειςτον εαυτό σου. Και γιατί βιάζεσαι να λάβεις την τιμωρία,άθλιε;
Γιατί πασχίζεις να σοu έρθει πιο γρήγορα ή καταδίκη;Έκανες κάθε ανομία, έγινες χρεώστης για όλα σ' εμάς και τολμάς να μάς ξεφύγεις;Δεν απαντάς; Δεν συμφωνείς; Δένθά έρθεις μαζί μας;»
Αυτός όμως, αφοσιωμένος στο πένθος, δεν απαντούσε,ούτε κάν τους άκουγε. Και εκείνοι, καθώς δεν κατάφεραν τίποτε, τον άρπαξανκαι τον χτυπούσαν φοβερά- και άφοΰ καταπλήγωσαν όλο το σώμα του με τα χτυπήματα, τον άφησαν μισοπεθαμένο και έφυγαν. Αυτόςπάλι, στενάζοντας μέ ανυποχώρητη μετάνοια, παρέμενε ακίνητος.
Στο μεταξύ, τον αναζήτησαν οι συγγενείς του καί,όταν τον βρήκαν και έμαθαν την αιτία της συμφοράς του, επέμεναν νά τον πάρουνστο σπίτι, αλλά αυτός δεν δέχτηκε.
Τήν επόμενη νύχτα ξαναήρθαν οι δαίμονες καί του έδωσαν χειρότερα χτυπήματα. Καί καθώς ήρθαν πάλι οι συγγενείς του, άλλα δεντον έπεισαν νά φύγει από τον τόπο εκείνο, γιατί έλεγε ότι θεωρεί καλύτερο νά πεθάνει, παρά νά ξαναπέσει στην προηγούμενη άσωτεία,τήν τρίτη νύχτα οι δαίμονες παραλίγο νά τον θανατώσουν χυμώνταςεπάνω του καί χτυπώντας τον αλύπητα. Βλέποντας τον όμως αλύγιστο, υποχώρησαν φωνάζοντας: «Νίκησες, νίκησες, νίκησες!» Καίπλέον δέν του συνέβη κανένα κακό, άλλα άσκησε μέ καθαρότητα τις αρετές, κατοικώντας στον τάφο ως το τέλος της ζωής του, καί τιμήθηκε από τον Θεό μέ το χάρισμα τών θαυμάτων.

Ο οσιος Παλλάδιος

Ο Όσιος Παλλάδιος καταγόταν από τη Συρία και ασκήτεψε στο όρος Ήμμη (ή Ίμμαι). Εκεί έκτισε ένα μικρό κελί και κλείσθηκε μέσα με αγρυπνία, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Έτσι έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της θαυματουργίας. Ένα από τα θαύματά του, το οποίο διηγείται ο Θεοδώρητος Κύρου, στη Φιλόθεο Ιστορία του, είναι και το εξής:Κάποιοι ληστές έριξαν προς της θύρας του Οσίου έναν πλούσιο έμπορο, τον οποίο αφού λήστεψαν, τον έσφαξαν. Όταν ξημέρωσε και έγινε γνωστό το έγκλημα, όλοι θεώρησαν ένοχο για την σφαγή του εμπόρου τον Όσιο. Όμως, ο Όσιος προσευχήθηκε στον Θεό και ανέστησε το νεκρό. Εκείνος, μόλις αναστήθηκε υπέδειξε τον φονιά και δήλωσε ότι ο Όσιος δεν έχει καμία σχέση με το προαναφερθέν σε αυτόν έγκλημα. Έτσι, αφού ο Όσιος Παλλάδιος έζησε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη